Cumartesi Anneleri 1118'inci haftada: 'Kayıplarımız nerede?'

Gözaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini sormak ve faillerin yargılanmasını talep etmek amacıyla 1995 yılından bu yana oturma eylemi yapan Cumartesi Anneleri, bu hafta da Galatasaray Meydanı’ndaydı.

Kayıp yakınları, eylemlerinin 1118. haftasında kamuoyuna Galatasaray Meydanı’nı çevreleyen barikatların önünden seslendi.

Açıklamada, yarının “30 Ağustos Uluslararası Zorla Kaybedilenler Günü” olduğu hatırlatılarak zorla kaybetme suçunun yalnızca kişilerin ortadan kaybedilmesiyle sınırlı olmadığı vurgulandı.

Kayıp yakınları, “Bizim için zorla kaybetme, yalnızca bir insanın devletin kontrolü altında ortadan kaybedilmesi değildir. Ardından gelen inkâr, soruşturmaların etkisiz bırakılması ve faillerin korunması da bu suçun devamıdır” ifadelerini kullandı.

“Failler ve sorumlular korundu”

Kayıp yakını Sebla Arcan tarafından okunan açıklamada, Cumartesi Anneleri’nin 30 yılı aşkın süredir sürdürdüğü adalet mücadelesine dikkat çekildi.

Açıklamada, sevdiklerinin güvenlik güçleri tarafından gözaltına alındığı ve bir daha geri dönmediği belirtilerek devletin kayıpların akıbetini ortaya çıkarmak yerine inkâr yolunu seçtiği ifade edildi.

Soruşturmaların etkisizleştirildiği, delillerin karartıldığı, failler ve sorumluların korunduğu belirtilen açıklamada, “İnkâr ve cezasızlıkla suçun üzeri örtüldü. Bugün hâlâ kayıplarımızı aramak, nerede olduklarını sormak ve hakikatin peşinden gitmek zorunda bırakılıyorsak, bunun nedeni inkâr ile cezasızlık düzeninin sürdürülmesidir” denildi.

“İhlal üreten bir düzenin normalleşmesini kabul etmiyoruz”

Kayıp yakınları, açıklamalarında devleti yönetenlere de çağrıda bulundu.

Devletin görevinin suçları gizlemek değil açığa çıkarmak, failleri korumak değil hesap vermelerini sağlamak olduğu belirtilen açıklamada, ailelerin susturulmaması ve hakikati bilme haklarının güvence altına alınması gerektiği ifade edildi.

Açıklamada şu ifadelere yer verildi:

“İhlal üreten bir düzenin normalleşmesini kabul etmiyoruz. Geçmişin ağır suçlarıyla yüzleşmeden, hakikati ortaya çıkarmadan, mağdurların haklarını tanımadan ve cezasızlığı ortadan kaldırmadan gerçek bir barıştan ve demokrasiden söz edilemez.”